برای نوشتن پایان نامه یا پروژه های پژوهشی، روش معمول این است که اول مسئله یمان را مشخص کنیم و بعد برویم سراغ بخش نظری و فرضیه و روش و داده و غیره - با فرض اینکه روش تحقیق روشی مثل گرندد تئوری نباشد- یعنی اینکه روی راه راست حرکت کنیم. این روش، روش حساب شده ای است و به خصوص برای کسی که اولین کارهای پژوهشیش را انجام می دهد روش راحتتر و مطمئن تری است و کمک می کند که دانشجو/محقق دچار سردرگمی نشود
اما راه دوم این است که تصور کنی توی یک باغ وحش یا پاساژ در حال چرخ زدن هستی. دلیل اینکه آمده ای چرخ بزنی را می دانی، آمده ای کالای مشخصی بخری، حیوانات مورد علاقه ات را ببینی یا دلایل اینچنینی دیگر. اما خودت را مجبور و موظف نمی دانی که حتما اول سمت راست باغ وحش را بچرخی یا سمت چپ را؛ اول بروی طبقه دوم یا بروی طبقه پایین پاساژ. مهم این است که چیزی را که می خواهی پیدا کنی. بعید هم نیست آمده باشی آهوی همه پسند ببینی، اما بعد ببینی زرافه هم حیوان بدی نیست و نجیب است و اینها. این روش برای انجام کار تحقیق شاید روش پیچیده ای به نظر بیاید. ولی از این جهت روش راحتتری است که دانشجو و محقق به داده ها و میدان و تئوری ها و روش های مختلف و حتی به مسئله ی تحقیقش اجازه می دهد که امکانات بیشتری در اختیارش بگذارند و با او حرف بزنند. در این روش دوم عجیب نیست که کمی بخش تئوری کار را بنویسی و کمی بخش روش شناسی کار را و داده هایت را جمع کنی و دوباره برگردی، کمی بخش روش را بنویسی و کمی بخش تئوری را و همین طور الی آخر تا وقتی که کل کار تکمیل شود. در این روش مهم این است که این چرخ زدن ها به انسجام تحقیق صدمه ای نزند. نمی دانم چه کسانی ممکن است این روش را برای نوشتن تحقیق یا پایان نامه یشان به کار گرفته باشند، اما طبق تجربه شخصیم باید بگویم با تحقیق و مسئله تحقیقتان که راه بیایید و یکی دوبار کارتان را به این روش انجام دهید، مشکلی برای انسجام تحقیق و نوشته پیش نخواهد آمد
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر