امروز، دکتر مجید سمیعی، جراح مغز، به دانشکده مدیریت دانشگاه تهران آمده بود تا در مورد مدیریت و مغز صحبت کند. فارغ از دانش این استاد بزرگ و صحبت هایش در مورد رویکرد بین رشته ای به مدیریت و مغز، روحیه اخلاق مدارش تحسین برانگیز بود. پروفسور سمیعی، صحبت هایش را با سلام به دانشجویان شروع کرد و گفت اگر این سخنرانی برای دانشجویان ترتیب داده نشده بود، برای سخنرانی نمی آمد. او غیر از صحبت های تخصصی در مورد اعصاب و علم مدیریت، در مورد آداب تدریس هم صحبت کرد؛ از لزوم به روز بودن دانش اساتید، از رابطه صمیمانه و دلسوزانه با دانشجویان و از اینکه استاد نباید بی توجه به عدم فراگیری دانشجویان باشد. دکتر سمیعی همین طور از رابطه صمیمانه خودش با استادش و از اینکه بسیاری از دانشجویانش مثل فرزندانش هستند و مایه افتخارش صحبت کرد و از تعدادی از دانشجویان سابقش نام برد.
یکی از صحبت های شنیدنی پروفسور سمیعی، کم اهمیت بودن معیار نمره های بالا در مقابل معیار انگیزه بود. اینکه عشق و انگیزه به کار و درس حرف اول را می زند و لزوما دانشجویانی که بالاترین نمره ها را می گیرند، در ادامه مسیر جزو برترین ها نیستند.
اتفاق لذت بخشی هم که در انتهای سخنرانی افتاد، دعوت پروفسور سمیعی از انوشیروان روحانی؛ پیانیست ایرانی برای حضور در سن بود. او گفت که انوشیروان روحانی را با یک گروه موسیقی در آلمان به نام اسکورپینز آشنا کرده است تا موسیقی مشترک تولید کنند و اثر مشترک فروش بسیار خوبی هم داشته است. با روحیه تک بعدی ای که گاهی، بعضی از بزرگان علوم (ساینس) درمقابل دانش های علوم انسانی یا هنر دارند، این روحیه فروتننانه در مقابل بزرگان هنر و علوم انسانی واجتماعی و حتی تلاش او برای ارتباط دادن بین هنرمندان ایرانی و آلمانی بسیار خوشایند و تحسین برانگیز است .
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر