یکی از تجارب کار در مجله علمی - پژوهشی برخورد با نویسندگانی است که با تماس های متعدد و مراجعات زیاد قصد دارند به آدم بقبولانند که به دلایل مختلف مقاله ارسالیشان در شماره آتی مجله چاپ شود. دلایلی مثل اینکه نامه پذیرش مقاله یشان را برای مصاحبه آزمون دکترا یا ترفیع در سازمان ها نیاز دارند. این در حالی است که مقالات باید روند داوریشان را طی کنند. به علاوه بعضی از مقالات که ایرادات بیشتری دارند حتی بعد از داوری توسط داوران و انجام اصلاحات توسط نویسندگان، دوباره و چندباره بازبینی می شوند و برای اصلاحات توسط نویسنده به وقت بیشتری نیاز دارند. اینجاست که نباید در مقابل نویسنده کم حوصله کوتاه آمد، چون کار علمی حوصله می خواهد
از آن عجیب تر وقتی است که مقاله بر آمده از پایان نامه و اغلب پایان نامه کارشناسی ارشد است و نویسنده که معمولا همراه با استاد راهنمای خود مقاله را ارائه کرده است ، به هیچ وجه قبول نمی کند که مقاله اشکالات روشی و حتی تحلیلی (مثلا عملیاتی کردن نظریه توسط روش) دارد و باید اصلاح شود. در اینگونه مواقع معمولا نویسنده مصّر است که مقاله از پایان نامه گرفته شده، در جلسه دفاع داوری شده و حتی با نمره بسیار خوب پذیرفته شده است و ایرادی ندارد. متاسفانه اینکه مقاله از تز بر آمده، دلیل خوبی برای اینکه مقاله علمی- پژوهشی باشد نیست و اینجا هم نباید تسلیم نویسنده شد
از آن مهم تر وقتی است که نویسنده یا نویسندگان مقاله ، اساتید و پژوهشگران شناخته شده هستند. اینجا هم نباید تسلیم شهرت و سوابق نویسنده شد، چه وقتی مقاله نیاز به اصلاحات دارد و چه زمانی که مقاله به دلایلی مثل اینکه هیچ یافته تازه ای ندارد و به لحاظ نظری دارای خلاقیت و رهیافتی نیست، رد شود و قابل چاپ نباشد
خلاصه کلام اینکه برای ارتقا سطح مجلات علمی-پژوهشی تسلیم نباید شد
