در هر کاری، باید طوری کار کنیم که وقتی خواستیم بقیه کار را به فرد دیگری بسپاریم، شیوه هایی که برای انجام کار مقرر کرده ایم را نشود تغییر داد. منظورم چیست؟ یا بهتر است بگویم مصداق های این حرف به خصوص در حوزه آکادمیک چیست؟ منظورم این است که آنقدر استانداردها (کیفی) را ارتقا داده باشیم- تا نهایتی که محیط کار امکان این تغییرات را می دهد- که فرد بعدی تنها دو راه داشته باشد: یک، اینکه همان شیوه را ادامه بدهد، دو، اینکه شیوه ها را ارتقا دهد. تنها راه پیشرفت و بهبود در حوزه آکادمیک همین است: اگر کار خوب با کیفیت خوب ارائه شود و روش ها ارتقا داده شوند، هر فرد دیگری که جایگزین شود موظف خواهد شد، حداقل، آن استانداردها را رعایت کند؛ در غیر اینصورت کیفیت پایین کار فرد جدید در مقایسه با کار فرد قبلی آشکار می شود و فرد جدید باید پاسخگو باشد.
از اینکه در ارائه کارها، خلاقیت داشته باشیم، شیوه ها و استراتژی های جدید و با کیفیت بالا ارائه کنیم و گاه راه های سختتر و طولانی تر را انتخاب کنیم، نترسیم. تنها راه این است که به کار نفر قبلی رضایت ندهیم و گامی به جلو باشیم حتی اگر این کار وقت گیرتر و سخت تر باشد. قاعدتا هر چقدر کیفیت بهتر و روش ها درست تر باشند، تغییر دادن آنها سختتر خواهد بود و چه بهتر. همیشه تغییر خوب نیست! طوری کار کنیم که تغییر دادن شیوه های کارمان سختتر باشد؛ از این جهت که این تغییرات به ضعف و نه به بهبود بیانجامد. نو کنیم و قرص و محکم کار کنیم!
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر