هر که کارش خوب؛ کارش بیشتر

 جمله ای که در عنوان نوشته ام خیلی هم بار مثبت ندارد!  در واقع باید به جای  کلمه "کار" که برای بار دوم آمده، کلمه  "زحمت" نوشته می شد که برای رعایت وزن، کلمه کار را جایگزین کردم!  آنطور که در مدت کار در یک مجله دانشگاهی تجربه کرده ام،  داورانی که مقالات را بهتر داوری کنند، به ضررشان می شود، به دلیل اینکه برای هر شماره مقالاتی برای داوری به آنها سپرده می شود که کار وقت گیری است. این داوران، کسانی هستند که وقت شناس ترند، مقاله را طبق موعدی که از آنها درخواست می شود داوری می کنند و علاوه بر این در داوری سخت گیر، بسیار دقیق و با حوصله اند و همه نکات محتوایی، نگارشی و ویرایشی را ارزیابی می کنند و چیزی را از قلم نمی اندازند.  با وجود خدمت بزرگی که داوران سخت گیر و دقیق به ارتقاء سطح مجلات آکادمیک می کنند، اما زحمت خودشان را بیشتر می کنند. به دلیل اینکه برای هر شماره مقالاتی برای داوری برایشان ارسال می شود که این می تواند به لحاظ زمانی آنها را از کارهای خودشان عقب بیاندازد. به علاوه اینکه خیلی از مواقع، مجلات علمی- پژوهشی به دلیل کمبود بودجه، دستمزدی هم به داوران نمی دهند. به همین خاطر می شود گفت هر کس که کارش بهتراست، زحمتش بیشتر است
اینکه  زحمت گروهی که مسئولیت پذیرتر،  دلسوزتر و به بیان دیگر به کار عاشق ترند، بیشتر است، موجب نگرانی است. به دلیل اینکه  تقسیم کار به خوبی انجام نمی شود و معلوم نیست این افراد که زحمت چندبرابری را متحمل می شوند - کار چند نفر دیگر را هم انجام می دهند-   تا کجا ادامه خواهند داد و خسته نخواهند شد