چند سالی است که اساتید رشته های مختلف، به عنوان بخشی از کار کلاسی، متنی را برای ترجمه به دانشجویان می دهند. معمولا حجم کار، با توجه به نمره ای که به آن اختصاص داده می شود، زیاد است، مثلا دانشجو باید 20 یا 30 صفحه مقاله یا یک فصل از کتاب را ترجمه کند که حدود 2 یا 3 نمره از کل نمره نهایی اش می شود. سوال این است که ترجمه یک مقاله 20 یا 30 صفحه ای چه نتیجه مطلوبی برای استاد و دانشجو دارد؟
با فرض اینکه دانشجو به زبان انگلیسی مسلط نباشد، ترجمه 20 -30 صفحه، کمکی به ارتقا سطح دانش انگلیسی دانشجو نخواهد کرد. و صرفا یک کار مشقت بار، وقت گیر و بیهوده برای دانشجو است. تازه این در شرایطی است که دانشجو از روی ناچاری خودش متن را ترجمه کند. معمولا دانشجویان این کار را به موسسات موازی دانشگاه می سپارند که غیر از هزینه مالی برای دانشجو و فربه کردن این موسسات موازی غیر حرفه ای نتیجه دیگری ندارد. از طرفی مسلما متن های ترجمه شده که به شکل سرسری و توسط دانشجویان غیر مسلط به زبان ترجمه شده است، در نهایت کیفیت لازم برای گنجانده شدن در یک مجموعه برای انتشار را ندارند. پس اساتیدی که دانشجویان را ملزم به این کار می کنند، از متون ترجمه شده چه استفاده ای می کنند؟ و آیا نمی شود از انرژی و وقت دانشجو، برای کارهایی با بازدهی بیشتر و البته لذت بخش تر استفاده کرد؟
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر